گرانمايه هفت اسب با كاروان * يكى رخش و ديگر نشست گوان صد اشتر همه بار او گوهرا * صد اشتر همه جامهء لشكرا ز بس هاى و هوى و درنگ دراى * بكردار تهمورثى كرّ ناى همى شهر بر شهر هودج كشيد * همى رفت تا شهر توران رسيد چو آمد بنزديك شهر ختن * نظاره بيامد برش مرد و زن همه پهلوانان توران بجاى * شده پيش پيران ويسه بپاى چو پيران ويسه ز نخچيرگاه * بيامد تهمتن بديدش به راه يكى جام زرّين پر از گوهرا * بديبا بپوشيد رستم سرا ده اسب گرانمايه با زيورش * بديبا بياراست اندر خورش بفرمانبران داد و خود پيش رفت * بدرگاه پيران خراميد تفت برو آفرين كرد كاى نامور * بايران و توران ببخت و هنر چنان كرد رويش جهاندار ساز * كه پيران مر او را ندانست باز بپرسيد و گفت از كجايى بگوى * چه مردى و چون آمدى پوى پوى به دو گفت رستم ترا كهترم * به شهر تو كرد ايزد آبشخورم ببازارگانى ز ايران بتور * بپيمودم اين راه دشوار و دور فروشنده‌ام هم خريدار نيز * فروشم بخرّم ز هر گونه چيز به مهر تو دارم روان را نويد * چنين چيره شد بر دلم بر اميد اگر پهلوان گيردم زير بر * خرم چارپاى و فروشم گهر هم از داد تو كس نيازاردم * هم از ابر مهرت گهر بار دم پس آن جام پر گوهر شاهوار * ميان كيان كرد پيشش نثار گرانمايه اسبان تازى نژاد * كه بر مويشان گرد نفشاند باد بسى آفرين كرد و آن خواسته * به دو داد و شد كار آراسته چو پيران بدان گوهران بنگريد * كزان جام رخشنده آمد پديد برو آفرين كرد و بنواختش * بران تخت پيروزه بنشاختش كه رو شاد و ايمن به شهر اندرا * كنون نزد خويشت بسازيم جا كزين خواسته بر تو تيمار نيست * كسى را بدين با تو پيكار نيست برو هرچ دارى بهايى بيار * خريدار كن هر سوى خواستار فرود آى در خان فرزند من * چنان باش با من كه پيوند من به دو گفت رستم كه اى پهلوان * هم ايدر بباشيم با كاروان كه با ما ز هر گونه مردم بود * نبايد كه زان گوهرى گم بود به دو گفت رو بآرزو گير جاى * كنم رهنمايى بپيشت بپاى يكى خانه بگزيد و بر ساخت كار * بكلبه درون رخت بنهاد و بار خبر شد كز ايران يكى كاروان * بيامد بر نامور پهلوان ز هر سو خريدار بنهاد گوش * چو آگاهى آمد ز گوهر فروش خريدار ديبا و فرش و گهر * بدرگاه پيران نهادند سر چو خورشيد گيتى بياراستى * بدان كلبه بازار برخاستى [ آمدن منيژه به پيش رستم ] منيژه خبر يافت از كاروان * يكايك به شهر اندر آمد دوان